شنيده بوديم كه يك روز قبر مطهر امام حسين و شهداي كربلا را شخم زدند و آب بستند و روي آن گندم كاشتند!! شنيده بوديم كه يك روز حرم و بارگاه ائمه بقيع را خراب و با خاك يكسان كردند!! شنيده بوديم كه يك روز مي خواستند كعبه، خانه خدا را ويران كنند!! ولي تا حالا مثل اين فجايع را به چشم نديده بوديم كه اينبار ديدم!! ديدم كه چطور بي شرمانه و ددمنشانه به حريم مقدس ائمه در سامرا تجاوز كردند و حرمت آن را شكستند. آقاجان يا صاحب الزمان تسليت... هر چند اين داغ آنقدر بزرگ و كشنده است، كه هيچ كلامي بر دل سوخته ات مرهم نمي شود...

اي آرام دل عالم؛ اي زائر بقيع سامرا؛ اي وارث نينواي سامرا ؛ اي ميراث دار محله بني هاشم!
راستي چرا اين روزها غربت علي را در تو مي بينم؟ چرا مظلوميت زهرا از سيمايت هويداست؟چرا تنهايي حسن و سوز حسين و ...
آقا جان جز اشك و آه چيزي ندارم تا نثارت كنم و جز زمزمه هاي انتظار در نگاهم نمي جوشد.
جز ناله اي بغض آلود نيست كه مرهم سينه ات كنم...
آقاجان باز هم نمي آئي؟!

انا لله و انا اليه راجعون

اولین سالروز حادثه ددمنشانه بمب گذاري در حرم مطهر حضرت امام هادي و حضرت امام حسن عسكري (عليهما السلام) كه موجب تخريب گنبد و بارگاه شريف آن دو امام همام شده، داغي بر دل شيعيان نهاده و موجب تالّم خاطر مسلمين جهان شده است.

اين مصيبت جانكاه را به ساحت قدسي حضرت بقية الله الاعظم(ارواحنا فداه) و به پیشگاه رهبر فرزانه انقلاب اسلامي تسليت عرض مي نمائيم.

روابط عمومي هيئت عاشقان ولايت شهرستان لنگرود

قرآن کریم در آیات 13و14 سوره احقاف می فرماید:

(همانا کسانی که گفتند پروردگار ما الله است؛ سپس استقامت کردند، پس نه ترسی برای آنهاست و نه اندوهگین می شوند، آنان اهل بهشتتند و درآن جاودان هستند و این پاداشی است بخاطر آنچه انجام داده اند.)

چه کسی باور می کرد حضرت روح الله الموسوی الخمینی و ملتی رشید، متدین و با غیرت اما با دستان خالی و تنها با نیروی ایمان و توکل بر خدا بر رژیم خونخوار ، بی رحم و تا دندان مسلح پهلوی که مورد حمایت ابرقدرتهای استکباری و صهیونیستی بود به پیروزی برسد؟

چه کسی باور می کرد خون بر شمشیر پیروز شود؟ اما این حقیقت اتفاق افتاد؛ آنهم به برکت روح ملکوتی حضرت امام خمینی (ره) و استقامت ملت قهرمان و شکست ناپذیر و مومن ایران، این پیروزی ثمره سالها مبارزه، تحمل زندانها،شکنجه ها، تبعیدها و شهادتها بود. اما رژیمی فاسد  و دست نشانده متلاشی و دست غارتگران از سرمایه های کشور قطع گردید.

در 22 بهمن 57 ملت مسلمان و مبارز ایران به رهبری امام خود پیروزی خون بر شمشیر را جشن گرفتند و اولین جرقه خودباوری، اعتماد به نفس و بیداری را برای جهان اسلام به ارمغان آورد. این وعده خداوند مهربان است که به ملت مومن و با استقامت، وعده پیروزی می دهد. تا قبل از 22 بهمن 57 استکبار و نوکران داخلی آنها هرچه از دستشان برمی آمد برای شکست نهضت امام خمینی و ملت ایران انجام دادند. اما مگر سپاه ابرهه توان مقابله با کمترین قدرت خداوند را دارد؟ و انقلاب اسلامی پیروز شد و پس از آن هم صدها توطئه کمر شکن برای شکست آن انجام دادند ولی هیچکدام قرین موفقیت نشد!

اکنون به لطف خداوند و عنایات خاص آقا امام عصر(عج)  و رهبری شجاعانه و عالمانه رهبر فرزانه انقلاب حضرت آیت الله خامنه ای و حضور منسجم ملت مبارز و سلحشور؛ می رویم تا جشن بیست و نهمین سالروز پیروزی انقلاب اسلامی را برپا کنیم. در حالیکه  جنگ روانی دشمنان قسم خورده اسلام ناب محمدی علیه نظام جمهوری اسلامی و ملت مسلمان ایران با شدت هرچه بیشتر ادامه دارد.

اما دشمنان بدانند ،زمانی همه این تهدیدها و توطئه ها را انجام می دهند که ملت وفادار و خستگی ناپذیر ایران اسلامی در حال سوگواری بر سومین پیشوای خود حضرت اباعبدالله الحسین -علیه السلام- می باشند و درس عاشورا را به خوبی فهمیده اند و میدانند در مقابل دشمنانی که دین و عقائدشان را نشانه گرفته اند، چگونه باید عمل کنند. همانطور که به مقتدای خود سیدعلی بارها گفته اند: "از تو به یک اشارت از ما به سر دویدن".

ما می دانیم انقلاب اسلامی و دستاوردهای گرانقدر آن به راحتی بدست نیامده تا براحتی و با چند تهدید دشمن، میدان را به آنها بسپاریم. ما با ایمان و توکل برخدا و تحت رهبری خردمندانه رهبر خود زیر پرچم مقدس جمهوری اسلامی که در واقع پرچم آقا امام زمان(عج) است، ایستاده ایم و می گوییم:

حسین حسین شعار ماست....شهادت افتخار ماست

تبلیغات و شایعه سازی در طول 28 سال از پیروزی انقلاب اسلامی یکی از شیوه های استکبار جهانی و مزدوران داخلی آنها برای شکست یا تضعیف نظام جمهوری اسلامی بوده است. ملت شجاع و شهیدپرور ایران اسلامی تاکنون به برکت توکل برخدا و رهبری هوشمندانه ولی فقیه همه این توطئه ها را با موفقیت پشت سر گذاشته است.

این روزها که آمریکا در درون خود با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم  می کند و از طرفی ایران اسلامی می رود تا یکی از قدرتهای برتر هسته ای و علمی، پزشکی، نظامی و محور جهان اسلامی قرار گیرد؛ بار دیگر مورد هجوم جنگ روانی استکبار جهانی و مزدوران داخلی آنها قرار گرفت تا شاید ملت قهرمان و متدین ایران را از ادامه مسیر پیشرفت و ترقی باز دارد.

و اینک نمونه ای از جنگ روانی برپا شده:

1)) تصویب قطعنامه شورای امنیت: در این قطعنامه تصمیم گرفته شد تا تحریمهای اقتصادی و مالی علیه ایران انجام شود. اما از آنجا که اروپائیها و غربیها چاره ای جز رابطه اقتصادی بویژه نفتی و فروش محصولاتشان در بازار ایران ندارند، با بی اعتنائی بین المللی و نیر بی اهمیتی ملت انقلابی ایران روبرو شد. تمام هدف آنها ترساندن ملت ایران و در نتیجه فشار بر دولت بود.

2)) تلاش در جهت تشکیل ائتلاف ضد ایران: پس از تصویب قطعنامه شورای امنیت با اصرار آمریکا علیه ایران، رایس وزیر امور خارجه آمریکا به خاورمیانه سفر کرد تا کشورهای عربی را علیه ایران متحد کند تا دومین حلقه جنگ روانی را در جهت ترساندن  ملت ایران تشکیل دهد.

3)) شایعه درگذشت رهبر معظم انقلاب: پس از صدور قطعنامه و سفر رایس به منطقه سومین حلقه جنگ روانی یعنی پخش شایعه فوت رهبر معظم انقلاب در داخل ایران روایج یافت. همانگونه که در جنگ احد شایعه شهادت پیامبر اکرم(صل الله علیه و آله) و در جنگ 33 روزه لبنان شایعه کشته شدن سیدحسن نصرالله را بر سر زبانها انداختند تا هم مقاومت را بشکنند هم روحیه ترس را در میان رزمندگان اسلام  حاکم کنند؛ شایعه فوت رهبری نیز یکی از حلقه های مهم  جنگ روانی بود تا هم  ملت را امتحان کنند هم نابسامانی هایی در داخل بوجود آورند. هرچند مردم ما مقام معظم رهبری را از قلب خود بیشتر دوست دارند ولی همیشه بر خدا توکل دارند و از انقلاب اسلامی با تمام وجود خود پشتیبانی می کنند و می دانند که انقلاب قائم به شخص نیست، زیرا عنایت ویژه و مستمر ولی عصر(عج) همراه انقلاب و نظام ماست.

4)) احتمال حمله نظامی به ایران: طرح حمله امریکا به مراکز حیاتی ایران یکی از حلقه های جنگ روانی دشمن است که توسط رسانه های خارجی و بعضی روزنامه های داخلی که در فرصتهای مناسب مبلغ و مددکار دشمن می باشند، تبلیغ می شد. چند ناو جنگی و قدیمی مانورهائی در منطقه انجام دادند و جاهای خود را باهم عوض کردند و از طرف دیگر رسانه های آنها، خبر از وقوع جنگ نظامی  دادند. بعضی افراد هم در داخل که منتظر فرصت بودند هجوم برنامه ریزی شده به رئیس جمهور آقای احمدی نژاد را آغاز کردند؛ اما فراموش کردند که تجهیزات پیشرفته نظامی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران و از همه مهمتر قدرت خداوند، و مقاومت 8 ساله ملت ما در دفاع مقدس و اینکه ارتش قدرتمند رژیم ساختگی اسرائیل در مقابل حزب الله لبنان کاری نتوانست بکند؛ به یقین قدرت نظامی دشمن در مقابل قدرت حزب اللهی نیروهای مسلح ما هیچ کاری نمی تواند بکند.

5)) پخش شایعه مبنی بر تظاهرات خیابانی عزادارن تهران علیه جمهوری اسلامی: با این تصور که در ماه محرم اجتماعات مردمی در مساجد و تکایا زیاد است، تا با رواج این شایعه عده ای را به شورش وادار نمایند، یا در راهپیمائی 22 بهمن خللی وارد نمایند. اما ظاهراً راهپیمائی 23 تیر سال 78 را فراموش کردند که چگونه مردم طومار ضدانقلاب را در تهران و دیگر شهرها درهم پیچیدند.

6)) گرانی کم سابقه بعضی کالاها: در کنار این حلقه جنگ روانی، گران کردن کالاها توسط بعضی شرکتها و تجار در جهت ناراضی کردن مردم و یا سکوت آنها در مقابل تهاجمات دشمن یکی از حلقه های مهم جنگ روانی  است که جا دارد دولتمردان و مجلسی ها در این زمینه چاره اندیشی کنند.

اهداف جنگ روانی دشمن:

انتظار دشمن این است که با تکمیل حلقه های جنگ روانی ملت و دولت انقلابی  و مکتبی را ترسانده تا سر تسلیم فرود آورند. از جمله اهداف مهم آنان:

الف- کوتاه آمدن جمهوری اسلامی از  استفاده فناوری هسته ای خود.

ب- آزمایش میزان مقاومت مردمی در مقابل تهدیدها و توطئه ها.

ج- بوجود آوردن اعتراضات مردمی و زمینه سازی شورش عمومی.

د- بدبین کردن مردم نسبت به دولت مکتبی آقای احمدی نژاد.

نتیجه:

1-      آنچه این ایام اتفاق افتاد یک جنگ روانی تمام عیار بوده است.

2-      جنگ روانی را باید با جنگ روانی پاسخ داد؛ مثل موضع امام راحل، مقام معظم رهبری و رئیس جمهور که آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند، قطعنامه شورای امنیت کاغذ پاره ای بیش نیست و تاثیری ندارد.

3-      کسانی که این روزها در راستای جنگ روانی دشمن هماهنگ عمل کنند، دانسته یا نادانسته به او عمل کنند.

4-      دولت بویژه دستگاههای امنیتی باید در برابر  سربازان داخلی دشمن و پایگاههای داخلی جنگ روانی وارد شوند.

5-      بر نویسندگان و تحلیلگران است که حلقه های جنگ روانی دشمن را برای مردم تشریح کنند.

6-      امریکا در این جنگ روانی  هیچ سودی نخواهد نبرد و ملت ایران در راهپیمائی 22 بهمن تمام حلقه های این جنگ روانی را در هم خواهند شکست و پاسخ کوبنده ای به آنها خواهند داد.

7-      ما به دستور خداوند در قرآن کریم به پیامبر اعظم (صل الله علیه و آله) فرمود: "فاستقم کما امرت و من تاب معک" ایمان کامل داریم و می دانیم رمز پیروزی ما وحدت و استقامت در کنار اطاعت از رهبری است.

                                               -----------------------------------

تهیه و  تنظیم: واحد سیاسی هیئت عاشقان ولایت

*استفاده و کپی برداری  از این مطلب در سایر وبلاگها و سایتها آزاد می باشد.

بالاخره ايام جانسوز توسوعا و عاشوراي حسين هم فرا رسيد. نمي دانم اين روزها حال آقايمان امام زمان (ارواحنا فداه) چگونه است؟ چگونه گريه مي كند؟ چگونه ضجه مي زند و  چگونه به سر و صورت مي زند؟؟ اي كاش مي توانستيم به نحوي شريك غمهاي جانكاه حضرت باشيم. اي كاش مي توانستيم در مجالس روضه خواني حضرت مي نشستيم و با روضه هاي آقا مي سوختيم!! آقا جان! سرتان سلامت....
در اين قسمت گوشه هائي از مصائبي را كه در روز عاشورا به خاندان نبوت وارد شد را با هم مرور مي كنيم. شايد با نوشتن و خواندن اين مصيبتها كمي توانستيم حال آقايمان را در اين روزها بفهميم. ولي يادمان باشد همه اين مصيبتهائي كه حتي خواندن آنها برايمان سخت و آزاردهنده هست را آقاجانمان امام زمان با چشمانشان مي بينيند و مي سوزند. ((آجرك الله يا بقية الله في مصيبت جدك...))

***************************
يكي از بزرگتري مصائبي كه به امام حسين رسيد حادثه شهادت فرزند بزرگش علي اكبر مي باشد. بعضي از بزرگان قائلند اين مصيبت بزرگترين مصيبت براي امام حسين بوده است؛ چراكه علي اكبر تنها شهيدي است كه امام حسين كنار بالينش براي خود آرزوي مرگ كرده است!!
علي اكبر كه چهره اش از همه مردم زيباتر و اخلاقش نيكوتر بود، 27 سال داشت. در روز عاشورا وقتي كه همه ياران پدرش امام حسين به شهدات رسيدند اولين جوان بني هاشم بود كه بسوي پدر آمد، و اجازه ميدان خواست. امام حسين (عليه السلام) بدون درنگ اجازه رفتن داد. همين طور كه علي مي رفت پدر نگاه مايوسانه بر اندام او مي انداخت و بي اختيار اشك مي ريخت. و مي فرمود: (خداوندا! تو شاهد باش كه جواني به سوي لشكر مي رود كه از لحاظ اندام و اخلاق و سخن گفتن، از همه مردم به رسول تو شبيه تر است. هرگاه مشتاق ديدار پيغمبر (صل الله عليه و آله) مي شديم، به اين جوان مي نگريستيم.)
علي اكبر به ميدان رفت و اين گونه رجز مي خواند:(من علي پسر حسينم، سوگند به كعبه، كه ما نزديكتر و شايسته ترين به پيامبر هستيم. سوگند به خدا نبايد پسر زنازاده بر ما حكومت كند…ازحريم پدرم حمايت مي كنم.)
به قلب دشمن تاخت و جمع بسياري از آنها را هلاك كرد تا اينكه تشنگي بر او قالب شد، نزد پدر برگشت و گفت: (اي پدر بزرگوار! جانم به لبم رسيده و سنگيني سلاح مرا به زحمت انداخته، آيا با مقدراري آب مرا از تشنگي نجات مي دهي؟)

امام حسين در حالي كه اشك مي ريخت فرمود: (محبوب دلم صبر كن بزودي رسول خدا تو را سيراب مي كند كه بعد از آن هرگز تشنه نخواهي شد)

علي اكبر دوباره به ميدان يورش برد و مبارزه نماياني كرد تا اينكه منقذ بن مره عبدي ضربه اي سخت بر فرق او زد كه از شدت ضعف دست به گردن اسب انداخت. اينجا بود كه حضرت را دوره كردند و بدن نازنينش را پاره پاره كردند. علي از اسب به پائين افتاد و فرياد زد: (پدر جان سلام بر تو، اينك جدم است كه تو را سلام مي رساند...)
امام حسين به بالين جوانش آمد و صورت مباركش را به صورت علي گذاشت و غريبانه فرمود: (خدا بكشد كساني كه تو را كشتند! نور ديده، پس از تو خاك بر اين دنياي بي وفا!)
امام حسن چنان بر جنازه جوانش مي گريست كه كسي تا آن زمان صداي گريه امام حسين را آنگونه نشنيده بود. امام حسين همه شهدا رو خودش به خيمه مي آورد، اما در سوگ علي اكبر آثار شكستگي و اندوه فراوان در امان پيدا شد، كه ناله زد: (جوانان بني هاشم بيائيد علي اكبر را به خيمه ببريد!)
                                       *************************
امام سجاد (سلام الله عليه) مي فرمايند: (خدا رحمت كند عمويم عباس را كه جان خود را ايثار كرد و فداي برادرش شد تا آنكه دو دست او قطع شد، در عوض، خدا دو بال به او عنايت كرد كه به همراه ملائكه در بهشت پرواز كند…براي عباس در نزد خدا مقامي است كه همه شهدا در روز قيامت غبطه آنرا مي خورند.) (بحار ج24 ص 298)
حضرت عباس(عليه السلام) فرزند علي و ام البنين در چهارم شعبان سال26 در مدينه متولد شد. ام البنين دومين همسر امام علي بود و فاطمه نام داشت.
قافله عشق از مدينه بسوي مكه و از مكه بسوي عرق حركت كرد. علمدار و سقا و نگهبان اين قافله، عباس بود، اما غروب تاسوعا(روز نهم محرم) شمر(لعنه الله عليه) براي عباس و سه برادر ديگرش امان نامه آورد  و صدا زد خواهر زاده هاي من كجا هستند؟ )با توجه به اينكه ام البنين و شمر از يك قبيله بودند(عباس به همراه برادرانش جلو آمد و گفت: ( خدا تو  و امان نامه ات را لعنت كند، آيا به من امان نامه مي دهي در حالي كه فرزند رسولخدا امان ندارد؟!)
شب عاشورا شد، و امام حسين غريبانه فرمود: (من بيعتم را از شما برداشتم، در اين تاريكي شب به هر سو مي خواهيد برويد)

اولين كسي كه بلند شد، عباس بود، فرمود: (سيد و مولاي من! چرا اين كار را بكنيم؟ براي اينكه بعد از تو زنده بمانيم؟ هرگز خدا آن روز را نياورد!)
خيمه اي مخصوص مشكهاي آب بود، حضرت عباس داخل آن خيمه شد، ديد كه اطفال آن مشكهاي خشكيده را برداشته اند و شكمهاي خود را بر مشكهاي نمدار مي گذارند تا شايد از تشنگي آنها كمي كاسته شود. حضرت تا آنها را با آن حال ديد، فرمود: (نور ديده هاي من صبر كنيد، الان مي روم و براي شما آب مي آورم.)
از خيمه بيرون آمد ولي تا غربت و تنهائي برادر و ناجوانمردي دشمن و عطش  كودكان را ديد دنيا به چشمان او تيره شد. به محضر عزيز برادرش رفت و عرض كرد: (آيا اجازه ميدان رفتن مي دهي؟)
تا امام حسين ديد كه عباس هم بناي رفتن دارد، به شدت گريه سر داد و فرمود: (برادرم تو علم دار لشكر من هستي، لشكر بدون تو متفرق مي شود.) عباس فرمود: (آقاي من سينه ام تنگ شده و از زندگي دنيا سير شده ام.) در اين لحظه امام فرمود: حالا كه مهياي جنگ شده اي، يك مقداري آب براي اطفال بياور!
وداعي سخت بين اين دو برادر آغاز شد. حسين پبشاني عباسش را بوسيد.
عباس به سمت فرات راه افتاد. در طول مسير جمعي از دشمن را كشت. بالاخره وارد شريعه شد. خواست مشتي آب بخورد ولي تا تشنگي برادر و بچه ها را به ياد آورد، با خودش گفت:(اي نفس! بعد از حسين زندگي تو ارزش ندارد، اين حسين است كه لب تشنه است و در خطر مرگ قرار دارد، تو مي خواهي آب بخوري؟!)
مشكش را پر از آب كرد و به طرف خيمه راه افتاد. دشمنان از هر طرف عباس را احاطه كردند و حضرت در حالي كه با يك دست شمشير و با دست ديگر  مشك آب داشت، با دشمن مي جنگيد. تيراندازان زيادي در كمين عباس نشستند و از هر سو به سمت عباس تير نشانه رفت. يزيد بن وقاد با ضربه شمشيري دست راست عباس را قطع كرد، حضرت مشك را به شانه چپش انداخت و با دست چپ مي جنگيد. حكيم بن طفيل دست چپ حضرت را هم قطع كرد، اما عباس مشك را به دندان گرفت و به سمت خيمه روانه شد!
اما از اينجا غمنامه عباس آغاز مي شود. تيري آمد و بر چشم راست عباس نشست و اين تير قدرت و توان را از عباس گرفت.
اما هنوز مشك را به دندان گرفته بود و دلش به آب خوش بود! شايد عباس مي خنديد و مي گفت: شما مي خواهيد مرا بكشيد، من اصلا آمده ام براي حسينم بميرم! تا اينكه تيري به مشك خورد! همين كه تير به مشك نشست و صداي ريختن آب به گوشش رسيد، ناگهان اميد عباس، نااميد شد. ديگر عباس چيزي براي از دست دادن نداشت. باورش نمي شد كه ديگر آب ندارد. آخر، او به سكينه قول آب داده بود. صداي ريختن آب با احساس عباس بازي مي كرد. نمي دانست چكار كند. نه مي توانست به طرف فرات برود و روي برگشتن به خيمه را داشت. لبهاي خشكيده كودكان ابي عبدالله از جلوي چشمانش كنار نمي رفت!
در آن وسط حيران مانده بود. گريه علي اصغر را هنوز هم مي شنويد. نگاه هاي معصومانه رقيه آزارش مي داد. به ياد مي آورد كه موقع آمدن بچه ها به هم مژده مي دادند كه عمو مي خواهد آب بياورد…عمو قول آب داده…قول عمو هم نشد ندارد… و اين افكار ذهن عباس را مشغول كرده بود!!
سرش را به پائين گرفت تا با پاهايش تير را بيرون بياورد، كه نامردي با عمود آهنين بر فرق عباس كوبيد! كه حضرت با صورت به زمين افتاد. دستهاي عباس را پيش از آن بريده بودند، موقعي كه مي خواست از اسب بيافتد دستي نداشت تا به زمين بگذارد و با صورت به زمين افتاد!!!
تا به زمين افتاد برادرش را صدا كرد. امام حسين مثل شهاب به بالين برادرش آمد. اما چه برادري! دستهايش جدا شده، به چشمانش تير خورده، فرق سرش مثل فرق پدرش علي… امام با صداي بلند گريه مي كرد و مي فرمود:(حالا پشتم شكست، و رشته چاره ام از هم پاشيد و دشمن مرا شماتت كرد!) سر پرخون برادرش را به دامن گرفت و خون چشمهايش را پاك كرد. در اين هنگان هردو برادر مي گريستند. امام فرمود: (چرا گريه مي كني؟!)
عرض كرد: (برادرم نورچشمم، چگونه گريه نكنم؟ الان تو به بالينم آمدي و سرم را از خاك برداشتي، ولي ساعتي ديگر چه كسي به بالين تو مي آيد و سرت را از خاك بر مي دارد؟) امام حسين آنقدر به بالين عباسش ماند تا روح از بدنش جدا شد و به بهشت پرواز كرد. آنگاه با صداي بلند مي گريست و با ناله مي گفت: آه عباسم، آه اي روح و ميوه قلبم!!
با قدي خميده سمت خيمه آمد، اشك چشمانش را با آستين پاك كرد.
اهل حرم حساسيت خاصي به عباس داشتند. امام حسين هم نمي توانست خبر شهادت عباس را مستقيماً به آنها بدهد. از اين رو به طرف خيمه عباس رفت و عمود خيمه اش را برداشت و اينگونه غير مستقيم به آنها فهماند كه عباس همه رفته است...
زينب صدا زد چرا برادرم را نياوردي؟ امام فرمود: )خواهرم، مي خواستم بدن را بياورم، اما بدن عباس به قدري از هم گسسته بود كه نمي توان آنرا حركت داد!!)
                                              *******************

پس از ساعتي همه اصحاب و ياران  ابي عبدالله به شهادت رسيدند. امام حسين نگاهي به اطرافش كرد و هيچ كس را نديد كه ياريگرش باشد، نگاهي به خيمه ها كرد، در اين هنگام آقا فرياد زد: (كسي هست كه از حرم رسول خدا حمايت كند، آيا فرياد رسي هست تا به اميد پاداش الهي به فريادم برسد؟!)
زنان حرم وقتي اين گونه ناله غربت حسين را شنيدند، صداي گريه و شيون بلند كردند. حسين همه را آرام كرد و به خواهرش زينب فرمود: خواهرم، لباس كهنه اي به من بده كه در زير لباسهاي خود بپوشم، تا وقتي لباسهايم را غارت كردند، آنرا از تنم بيرون نياورند و بدنم برهنه نباشد!!
ناله غربت حسين به امام سجاد هم رسيد. با زحمت از خيمه بيرون آمد. ام كلثوم فرياد زد: به خيمه برگردد. امام سجاد فرمود: عمه جان، مرا رها كن تا در ركاب پسر رسولخدا با دشمن بجنگم! امام حسين متوجه شد و فرمود: خواهرم، او را نگهدار تا زمين از نسل آل محمد خالي نگردد. امام سجاد عرض كرد: پدر جان، نداي غربت تو رگهاي قلبم را بريد، مي خواهم جانم را فدايت كنم! حسين او را در آغوش گرفت و سخت گريست و به او خداحافطي كرد. امام سجاد جوياي حال عمويش شد. امام حسين هم كه نمي توانست خبرش را مستقيماً بدهد؛ فرمود: علي من، اينقدر برايت بگويم كه غير از من و تو مَحرمي براي زنان باقي نمانده است!
وداع آخر امام حسين سخت ترين مصيبتي بود كه بسيار دلخراش است. اين مصيبت مورد سفارش آقا امام زمان و بي بي حضرت زهرا است.
امام حسين نگاهي به قتلگاه انداخت، پيكر غرق به خون و پاره پاره ياران و عزيزانش را ديد، در اين هنگام صدا زد: اي سكينه، اي فاطمه، اي زينب، اي كلثوم، آخرين سلامم بر شما باد، اكنون آخرين ديدار من با شماست. حسين گريه بلندي سر داد. زينب عرض كرد: چرا گريه مي كني؟ امام فرمود: چرا گريه نكنم، در حالي كه بزودي شما را به اسارت مي بينم…
امام حسين عازم ميدان شد ولي زينب دامن حضرت را گرفت و صدا زد: برادرم، آهسته، صبر كن تا تو را سير ببينم و با تو وداع كنم…آنگاه به وصيت مادرش گلوي حسين را بوسيد!!
بعد از وداع، امام حسين عازم ميدان شد. جنگ شجاعانه اي كرد و عده زيادي را به درك واصل كرد. تا اينكه زخم هاي زيادي برداشت. عده اي تعداد زخمهاي حضرت را بيشتر از سيصد زخم گفته اند
! امام حسين با آن دل پر از خون و با شدت تشنگي شجاعانه مي جنگيد. سر انجام صالح بن وهب ضربه اي به ران آقا زد، آقا از اسب به زمين افتاد، همه دور حسين را گرفتند.
زينب از خيمه بيرون آمد و فرياد زد: آيا در ميان شما يك مسلمان نيست…
امام حسين از زمين برخاست، حمله اي ديگر به دشمن كرد و بعد به كناري آمد تا استراحتي بكند. كه ناگاه سنگي آمد و به پيشاني حضرت خورد و خون جاري شد. دامنش را بلند كرد تا خون را پاك كند، در اين هنگام تيري زهرآلود آمد و بر سينه حضرت نشست!
شمر بن ذي الجوشن فرياد زد: او را بكشيد! در اين هنگام از هر سو به حضرت حمله كردند. نيزه داران با نيزه ميزدند. شمشير زنان، شمشير مي زدند، آنهائي هم كه سلاح نداشتند به حضرت سنگ پرتاب مي كردند، عده اي هم فحاشي مي نمودند. سنان بن انس نيزه اي بر گلوي آقا زد، نيزه اش را بيرون كشيد دوباره بر سينه اش فرو كرد!! صورت و محاسن امام با خون بدنش رنگين شده بود. امام در آن حال فرمود: اين گونه كه به خونم رنگين شده ام و حقم غصب شده، با خدا ملاقات مي كنم!
حال اينكه در گودال قتلگاه به امام حسين چه گذشت و چگونه شمر با ضربات نوك خنجر استخوان گردن حضرت را شكست... و سر مباركش را از تن جدا كرد بماند!!
ذوالجناح، اسب امام حسين، به كنار بدن پاره پاره حسين آمد و كاكل خود را با خون امام حسين قرمز كرد و سپس سمت خيام رفت. وقتي صداي شيهه اسب حضرت شنيده شد، زينب فرمود: سكينه جان! پدرت آمده!
سكينه از خيمه بيرون آمد ولي تا اسب پدرش را با آن وضع ديد، ناله كرد: (پدرم را در ميان دشمنان و در ميان خاك و خون گذاشتي…؟) زنان حرم ناله كنان دور اسب را گرفتند و هر كس چيزي مي گفت. يكي مي گفت پدرم چه شد؟ يكي مي گفت آيا پدرم آب خورد يا نه؟ يكي مي گفت…
                                    انا لله و انا اليه راجعون
سرانجام پسر پيغمبر را كشتند و سر از تن او جدا كردند...عصر عاشورا شد و دشمنان دين خدا، بي حيائي و بي غيرتي را به حد اعلاي خود رساندند! آنها حتي از جنازه حسين هم دريغ نكردند. ده نفر كه بقول مورخين همگي زنازاده بودند، به اسبشان نعل تازه زدند و به پيكر امام حسين و ديگر شهدا تاختند!! و از آن نازنين پيكر چيزي باقي نگذاشتند! و بعد هم كه نوبت به غارت خيمه ها رسيد. خيمه هائي كه اهل بيت رسول الله ساكن آن بودند. خيمه هائي كه زينب ساكن آن بود... و اينگونه خاندان رسول خدا را به اسارت بردند... و بعد از عصر عاشورا تازه مصيبتهاي بزرگتر كربلا شروع شد...
                                                     يا صاحب الزمان...
  ان شالله در فرصت بعدي به حوادث و فجايع بعد از عاشورا خواهيم پرداخت

السلام عليك يا ابا عبدالله الحسين

با عرض تسليت مجدد خدمت همه دوستان و عزادارن حسيني، انشالله كه عزاداري هاي همه مقبول درگاه ائمه )عليهم السلام( باشد و بتوانيم در اين روزهاي جانكاه كمي شريك غمهاي امام زمان)عج) باشيم. روز ششم محرم منتسب به حضرت قاسم و روز هفتم منتسب به حضرت علي اصغر مي باشد. يكي از زيبائي هاي عاشورا اين است كه در اين واقعه بزرگ از همه سنين، نژادها جنسيتها و اقوام حضور داشتند. از طفل شش ماهه تا پيرمرد هفتاد و چند ساله، از مرد تا زن، از سفيد پوست تا سياه پوست. تا در آينده كسي ادعائي نداشته باشد و براي همه در كربلا الگو وجود داشته باشد.

در اين قسمت گوشه اي از زندگي اين دو بزرگوار را ذكر كرده ايم. انشالله كه مورد استفاده دوستان عزيز قرار گيرد.

**************

پسر بزرگ امام حسن) عليه السلام( قاسم نام داشت‏‏، كه در كربلا هنوز بالغ نشده بود. مادرش ام ابي بكر و اسمش رمله بود.

اين يادگار سبط اكبر در دامن عمو تربيت شد. در ادب ميوه شجره ولايت و در صورت مانند شب چهارده  و داراي خال هاشمي و جمال بسيار زيبائي داشت. قاسم دو ساله بود كه پدرش شهيد شد و تربيت حسيني چنان اثري در او گذاشت كه نظير نداشت. صحبتهائي كه در شب عاشورا او با عمويش مي كرد نمونه تربيت و اخلاق است.

وقتي مسلّم شد كه فردا جنگ است، به خيمه عمو آمد و عرض كرد كارتان با اين مردم به كجا كشيد؟ عمو فرمود: جنگ.

عرض كرد: مگر آنها را موعظه نكرده و حسب و نصب خود را معرفي ننموده ايد؟ فرمود: آري ولي دل آنها بسيار سياه شده كه موعظه من هم در آنها اثر نمي كند! قاسم عرض كرد فردا چه كساني كشته مي شوند؟ امام فرمود: از مردان ما كسي جز پسر عمويت زين العابدين احدي باقي نمي ماند!! عرض كرد آيا من هم كشته مي شوم؟ حضرت فرمود: مرگ در منظر تو چگونه است؟ عرض كرد: به جان خودت از عسل شيرين تر است!

روز عاشورا وقتي قاسم اجازه ميدان خواست امام از اين كار امتناع ورزيد. قاسم هم با گريه به دست و پاي امام حسين افتاد و از امام التماس ميدان رفتن مي كرد. در اين لحظه امام او را در آغوش كشيد و هر دو در آغوش هم گريه مي كردند. اصرار قاسم گونه بود كه امام مجبور شد با سكوت رضايتش را اعلام كند.

وقتي به ميدان تاخت، لشكر كفر او را مسخره مي كردند و امام حسين ره به جهت به ميدان فرستادن يك نوجوان سيزده ساله شماتت مي كردند!! اما حضرت قاسم چنان جنگيد كه گوئي يك جنگجوي تازه نفسي مي جنگد تا آنجا كه ازرق شامي را به همراه چهار پسرش هلاك كرد. قاسم به قلب سپاه دشمن تاخت و جمع زيادي را به درك واصل كرد تا اينكه نفيل ازدي از پشت او را غافلگير كرد و شمشير بر فرق نازنين قاسم كوبيد كه قاسم از اسب به زمين افتاد.

امام حسن تا صداي ناله قاسمش را شنيد سريعا صفهاي دشمن را شكافت و خود را به قاسم رساند. امام حسین جنازه برادر زاده اش را در حالي به آغوش گرفت كه قاسم پاهايش را به زمين مي سائيد و در حال جان دادن بود.

به هر حال جنازه قاسم را به خيمه شهدا آورد و در كنار جنازه جوانش علي اكبر به زمين گذاشت.

**************

مشهور است كه علي اصغر، شش ماهه بود، مادرش حضرت رباب است و علي اصغر با سكينه از جانب مادر نيز برادر و خواهر بودند. امام حسين وقتي ديد هم شهيد شدند و تنهاي تنهاي مانده است، سرش را بلند كرد و عرضه داشت: خديا مي بيني با پسر پيامبرت چه مي كنند؟!

اهل حرم تا اين صداي پيامبر را شنيدند، شيون آنها بلند شد. چون صداي گريه هاي بي رمقانه علي اصغر بلند شد، فرمود: فرزند كوچكم را بياوريد تا با او وداع كنم! چون زينب)س) طفل را به امام حسين داد فرمود: اي برادر اين كودك سه روز آب نخورده است، آبي براي او طلب كن!

امام حسين اصغرش را در آغوش كشيد و به سوي لشكر دشمن رفت. خطاب كرد: شما برادر  و فرزندان و يارانم را كشتيد و از آنها جز اين كودك باقي نگذاشتيد كه از شدت تشنگي مثل ماهي كه از آب بيرون افتاده باشد، لبان خشكيده اش به هم مي خورد. او را با جرعه آبي سيراب كنيد. اگر به من رحم نمي كنيد، به اين كودك رحم كنيد.

هنوز حرفهاي امام تمام نشده بود كه حرمله تير سه شعبه اي را به گلوي كوچك علي اصغر نواخت و سر علي به پوست گردنش آويزان شد!!

امام حسين خون علي را به آسمان پاشيد و فرمود: اين مصيبت ها بر من سهل و آسان است زيرا در راه خداست و خدا مي بيند.

سپس جنازه غرق به خون علي كوچكش را به سوي خيام آورد در حالي كه از مادرش شرمگين بود. جنازه را پشت خيمه برد و با غلاف شمشير قبر كوچكي براي او حفر كرد…

**************

در مقاتل مختلف اين گونه آمده كه از شب هفتم آب را به روي لشكر امام حسين بستند. و از امشب تشنگي و ناله عطش كودكان ابي عبدالله آغاز مي شود. وقتي امام حسين وارد كربلا شد به سپاه دشمن و حتي به اسبان آنها اجازه داد تا آب بنوشند ولي تا گلوگاه آب به دست كوفيان افتاد  آبي كه مهريه مادر حسين بود را به امام حسين بستند! مي گويند رباب مادر علي اصغر از شدت تشنگي و نبود آب در روز عاشورا ديگر شيري در پستان نداشت. علي هم مدام گريه مي كرد و به سينه مادرش چنگ مي انداخت. همه اهل خيام اين كودك را دست به دست مي كردند و گريه مي كردند،  تا اينكه اين خبر به گوش عمو عباس رسيد………

آری این همه آب بود و از این همه آب حتی چند قطره به گلوی علی اصغر نرسید...

‹‹آب آب‌‌‌‌››

تشنگي شد آشكار و آب شد ناياب، آب

تشنه لب هم كودك و هم مادر و هم باب، آب

نوگلان باغ طاها از عطش پژمرده اند

تا نخشكيده، كنيد اين باغ را شاداب، آب

نيست آبي در حرم جز آب چشمان كودكان

آفتاب روي هر مهپاره شد مهتاب، آب

حال اصغر، آب مي گيرد ز چشم تشنه گان

نيست شير و نيست آب و نيست اورا خواب، آب

اي فلك از مهر، از خورشيد خود گرمي بكاه

ابر را گو سايه افكن، تشنه را درياب، آب

كوفيان از پايكوبي دست برداريد - اگر

مي رسد بر گوشتان از خيمه بانگ آب آب

آجرك يا بقية الله في مصيبت جدك

براي اطلاع از زمان برگزاري مراسمهاي هيئت اینجارا كلیك كنيد.

شب سوم محرم منتسب به حضرت رقيه (سلام الله عليها) مي باشد. در اين قسمت سعي كرديم مختصري از زندگي كوتاه اين نازدانه را عنوان كنيم.

يكي از مقامات معروف در دمشق مرقد مطهر حضرت رقيه دختر خردسال حضرت امام حسين(عليه السلام) مي باشد.

در كتب و اقوال گوناگون فرزندان دختر امام حسين(ع)را هشت نفر ذكر كرده اند. يكي از اين هشت دختر خانم حضرت رقيه(س) است. كلمه رقيه در اصل به معني صعود به بالا مي باشد. نام مادر ايشان شهربانو (همان شاهزاده ايراني) بوده است، بنابراين حضرت رقيه خواهر تني امام سجاد(ع) هستند. سن حضرت رقيه را در زمان شهادت 3تا5 سال نام برده اند.

اينگونه روايت شده كه رقيه در روز عاشورا به پدر بزرگوارش گفت:(قبل از ميدان رفتن اجازه بده تا تورا ببينم؛ امام حسين او را در آغوش گرفت و لبهاي خشكيده دردانه اش را بوسيد. رقيه گفت: بابا تشنه ام؛ شدت تشنگي جگرم را آتش زده.) تا اينكه ابي عبدالله به ميدان رفت و به شهادت رسيد. عصر عاشورا كه دشمنان براي غارت خيمه ها يورش برده بودند در درون خيمه ها 23 كودك را يافتند و به عمرسعد ملعون گزارش دادند كه اين كودمان از فرط تشنگي در معرض مرگ هستند. عمرسعد اجازه داد تا آنها مقداري آب بخورند. وقتي نوبت آب خوردن رقيه رسيد؛ رقيه آب را گرفت و دوان دوان به سوي قتلگاه حركت كرد. در اين ميان سربازي به او گفت كجا ميروي؟ رقيه گفت مي روم پدرم را پيدا كنم و برايش آب ببرم. سرباز گفت آب را خودت بخور؛ پدرت لب تشنه شهيد شد. رقيه به گريه افتاد و گفت پس من هم آب نمي خورم...

حضرت رقيه هربار به هنگام نماز، سجاده پدر را پهن مي كرد و آن حضرت روي آن نماز مي خواند. ظهر عاشورا نيز طبق عادت سجاده پدر را پهن كرد و به انتظار پدر نشست. ولي مدتي بعد ديد شمر وارد خيمه شد و به غلام خود دستور داد كه رقيه را كتك بزند؛ ولي غلام اين كار را انجام نداد. خود شمر چنان سيلي بر صورت آن نازدانه زد كه حتي عرش خدا هم نتوانست تحمل كند و به لرزه در آمد.

شهادت حضرت رقيه:

در زمان اسيري زنان خاندان نبوت براي هيچكدام از بچه ها نمي گفتند كه پدرت شهيد شده بلكه به او مي گفتند پدرت به مسافرت رفته است. تا اينكه آنها را به سراي يزيد(لعنه الله عليه) آوردند. در اين ميان حضرت رقيه شبي از خواب بيدار شد و بهانه پدر را گرفت. مدام گريه مي كرد و مي گفت پدر من كجاست؟!. من الان خواب بابايم را ديده ام... همه زنان و فرزندان حاضر در خرابه به گريه افتادند. تا اينكه يزيد از خواب نحس خود بيدار شد و از ماجرا سوال كرد. به او گفتند كه يكي از كودكان ابي عبدالله بهانه پدرش را كرده. آن ملعون در جواب گفت: برويد و سر پدرش را برايش ببريد. همين كار را هم كردند. رقيه پرسيد اين چيست؟ گفتند سر پدرت... سر پدرش را به زحمت به دامن گرفت و شروع به حرف زدن با پدر كرد. آنقدر با سر بريده پدرش نجوا كرد تا بيهوش شد.

اهل بيت آمدند و بدن اين دختر كوچك را تكان دادند و ديدند كه روح مقدسش از دنيا رفته است.

بعضي از مورخين نقل كرده اند كه يزيد دستور داد تا عمارتي بنا كنند و نقش وقايع عاشورا را در آن به نمايش در آورند و بعد اهل بيت را در آن وارد كنند...كه اگر اين خبر صحيح باشد حالت زنان و كودكان امام حسين و ديگر شهداي كربلا را چطور مي توان درك كرد...

و اما حرفهاي دل....

دختري ماند مثل گل ز حسين

چهره اش داغ باغ نسرين بود

جايش آغوش و دامن و بَر و دوش

بسكه شور آفرين و شيرين بود

طفل بود و يتيم گشت و اسير

جاي دامان، مكان به ويران داشت

ماه رويش نبود بي پروين

ابر چشمش هميشه باران داشت

وقتي آن طفل گريه، سر مي داد

در و ديوار، گريه مي كردند

همه خود را ز ياد مي بردند

بهر او زار گريه مي كردند

ورق گل كجا و سيلي كجا؟

شاخه ياس كي بريده به داس؟

دست بر جاي سيلي و، مي گفت-

كه كجا هستي اي عمو عباس

گفت نشكفته غنچه ام، اما

لاله در داغها سهيمم كرد

دو لبم يك سخن ندارد بيش

كي درين كودكي يتيمم كرد؟

چهره ام را چو عمه مي بوسيد

گريه مي كرد و داشت زمزمه اي

علتش را نگاه من پرسيد

گفت خيلي شبيه فاطمه اي

باز تصوير من ببين، اما

خد نپنداري اشتباه شده ست

قاب اگر نيست، چهره آن چهره ست

عكس رنگي فقط، سياه شده ست

........

يكبار ديگر اين ايام جانسوز را به محضر آقا امام زمان(عج) تسليت و تعزيت عرض مي نمائيم. جا دارد كه اين روزها براي سلامتي حضرت بيش از قبل دعا كنيم.

سلام الله علي قلب الزينب الصبور

براي اطلاع از زمان برگزاري مراسمهاي هيئت اینجا را كليك كنيد.